sevgin dünyaya yeterdi…

o gün suç işlemişcesine
ortadan kaybolmaya
hazırlanırken ay;
ve yıldızlar
daha bir sönükken,
ışıtmaktan vaz geçmeye
başlamışken yaşlı dünyamızı;
ve de güneş,
yüzünü göstermeye sıkılırken
daha bir mahçupken şafağa;
kanat açtı küçük gökberk
gök tengri’ ye doğru..
anasınca, babasınca,
biricik kardeşince kucakladı,
sarıp sarmaladı o’ nu gök tengri…

hiç tanımadım o’nu…
ellerini avucumun içine alıp,
karşılık beklemeyen dostluğunun
tadını alamadım…
”normaliz” diye geçinen bizden
üstelik koskocaman
bir fazlalığı bile vardı
o’nun hepimizden…
mahçuptu tüm insanlık
o’ndan ve ailesinden…
aynı ay ve güneşcesine…

küçük dostum,
gayri dilediğince koşabilir,
naralar atabilir,
yıldızlarla yarışabilirsin…
semadan seyredip insanlığı,
bizleri bağışlayabilirsin…
artık sana engel yok tüm evrende…
lakin küçük dostum;
farkında mısın?
bir cuma sabaha karşı,
anacığının, babacığının,
biricik kardeşinin
kolunu, kanadını kırdın be..
bildiğim, emin olduğum tek şey;
senin sevgin dünyaya yeterdi…
ve dünya seninle daha güzeldi…
ışıklar içinde uyu…
durağın uçmag olsun küçük dostum…

Yargı H.ÖZMEN

Bir Cevap Yazın

Your email address will not be published / Required fields are marked *