cananıma…

kırmızı akşamlarda sevdim seni…
yetmişin sonlarında…
ve baş koymuşken kıpkızıl geleceğe,
güneşli, aydınlık yarınlara
omuz omuza kavuşmaktı
en büyük özlemim birlikte…
hiç de kolay değildi
geride bıraktığımız yaşam…
akıl almaz ihanetler yaşadık,
yaşlı dünyamıza
merhaba dediğinde
iki canımız…
şimdi ise canlarımıza iki can;
bir de canımızın canı düşüverdi
kollarımıza, göz bebeklerimize…

domurcuğa durmuşken yarınlar,
ve de baş vermişken huzura,
mutluluğa aylar, seneler…
kimi zaman kızdık birbirimize,
kırıldı kalpler ;
buzlandı gönüller…
lakin bozuk düzene öfkemizi
azaltmadı, azaltmayacak
geçen ve dahi gelecek günler…

bilmem farkında mısın?
canlarımızın büyüdüğünü bile göremedik,
hayatla cebelleş olmaktan …
hasret’imiz, nasıl da aniden çıkıverdi
beyaz gelinliği ile karşımıza ?
ve de nasıl da beliriverdi
damatlık giysileriyle
orçun’umuz yanıbaşımızda ?…
lakin inan ;
çınar’ ımız, oluşumuz,
an be an adımlarken
uzun ve de mutlu geleceğini,
kana kana içeceğiz huzuru
ve elbet canlı tanığı olacağız devrimin…
ve nasılsa nazımca dolaşacak
dağında bayırında;
denizinde ovasında
güzelim elbiseleriyle hürriyet,
bu canım memleketimin…

Yargı H.ÖZMEN

Bir Cevap Yazın

Your email address will not be published / Required fields are marked *